“Zo lang het nodig is.” Dat was het antwoord dat Mark Rutte, Eerste Minister van Nederland, gaf op de vraag “hoe lang zal uw land haar veto stellen tegen de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Schengen-zone?” De twee Oost-Europese landen waren dus al snel gedesillusioneerd. Hun intrede in het visumloze clubje zal niet voor morgen zijn.

Voor Roemenië ligt dat nochtans niet aan een gebrek aan inspanningen. Zo was het verzet dat Roemenië aantekende tegen de lidstaatkandidatuur van Servië slechts van korte duur. Het enige wat nodig was om Roemenië op andere gedachten te brengen, was een belofte van Servië aan de Commissie om de “minderheden in Servië te beschermen". De Europese machthebbers, met Van Rompuy en Schultz op kop, blijven er echter op hameren dat de twee zaken niet met elkaar verbonden zijn. Langs de ene kant zit de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Schengen-zone strop terwijl Servië langs de andere kant voortaan tot de kandidaat-lidstaten behoort.

Corruptie, de rechtsstaat en de onafhankelijkheid van justitie blijven een probleem voor de Nederlanders. Maar zij zeggen tenminste wat iedereen dénkt. Want van enkele lidstaten, waaronder Frankrijk, is geweten dat ze niet staan te springen voor een uitbreiding van de Schengen-zone. Toch is het wijselijk kritisch te blijven tegenover een dergelijke strategie. Te strenge evaluatieregels opleggen aan de Schengenkandidaten zou het onderlinge vertrouwen binnenin het lidstatenclubje wel eens ernstig kunnen schaden. En laat dat onderlinge vertrouwen nu net van levensbelang zijn voor de Europese Unie.

Bulgarije en Roemenië blijven dus nog even in het ongewisse ondanks alle "politieke welwillendheid van de lidstaten," om het met de woorden van Van Rompuy te zeggen. Het blijft wachten op de toekomstige bevindingen van de Europese Commissie. Wordt vervolgd, in juni...