Op de website van het directoraat-generaal Werkgelegenheid, sociale zaken en inclusie van de Europese Commissie staat geschreven dat “aangezien het aantal gepensioneerden in Europa relatief stijgt met het aantal mensen dat aan het werk is, is het verzekeren van voldoende pensioenen op een duurzame basis een grote uitdaging. ” Dit klopt zeker en vast. Het betekent dat terwijl het aantal gepensioneerden in Europa stijgt en het aantal werkende mensen dramatisch daalt, we onszelf de volgende vraag moeten stellen: wie gaat hun pensioenen betalen, of nog belangrijker, wie zal onze pensioenen betalen?
Ik ben op de leeftijd beland dat ouders op pensioen gaan en klaar zijn om een tweede leven te beginnen, hun tweede kans om zich opnieuw jong te voelen. Ze nemen een fitnessabonnement, een seizoensabonnement voor het theater, ze plannen vakanties, moeten niet langer zorgen voor hun volwassen kinderen en zijn vrij om van hun tijd te genieten.

Wanneer ik hen gadesla vraag ik mij af hoe mijn leven er zal uitzien wanneer ik op pensioen ben. Het maakt me niet uit dat ik zal moeten werken tot ik bijna 70 ben zolang ik kan vertrouwen op een stabiele job, een solide economie en een pensioensplan dat me voorspelbaarheid en zekerheid voor mijn toekomstige pensioen verzekert.

De Europese Commissie werkt momenteel aan de creatie van een alomvattend pensioenkader op Europees niveau. Het groenboek dat vorig jaar werd gepubliceerd was een eerste stap in de richting van een kader waarin de lidstaten in ieder geval hoofdzakelijk verantwoordelijk zijn voor de organisatie van hun pensioensysteem. Het witboek, dat de Europese Commissie nu aan het voorbereiden is, heeft als voornaamste doel het bepalen van de manier waarop de EU de lidstaten op de meest optimale manier kan ondersteunen in het verzekeren dat de pensioensystemen die ze aanbieden aan de inwoners adequaat, duurzaam en veilig zijn zowel nu als in de toekomst.

Wat we allemaal willen.

Het verzet van de Lega Nord tegen het “complexe en achterhaalde” pensioenplan – zo gedefinieerd door The Telegraph – heeft vandaag zelfs geleid tot een echt gevecht in het Italiaanse parlement. De Lega Nord wijkt niet af van haar verzet tegen het optrekken van de pensioensleeftijd tot 67 met het argument dat de pensioenen niet gebruikt kunnen worden om “geld bijeen te sprokkelen” om het tekort van de staat te dekken. De reden hiervoor is dat de meerderheid van de werkende Italiaanse populatie in het noorden van Italië woont, waarvan ongeveer 25% in de regio Lombardije woont, de thuisbasis van de Lega Nord.

Na lange uren discuteren, is de leider van de Lega Nord, Umberto Bossi, gisteren echter eindelijk akkoord gegaan met een gedeeltelijke stijging van de pensioensleeftijd. Op die manier werd ook het groen licht gegeven aan President Berlusconi om in zijn brief aan de Europese Unie de mogelijkheid op te nemen om tegemoet te komen aan de overeenkomsten met de andere EU lidstaten over de pensioensleeftijd van 67 jaar voor zowel mannen als vrouwen. Niettemin blijft Umberto Bossi bij zijn positie tegen elke verandering in de huidige Italiaanse pensioensregeling (i.e. pensioni di anzianità), die het bereiken van een bepaalde drempel van de pensioensleeftijd verreist plus enkele jaren van bijdragen om het ouderdomspensioen te kunnen ontvangen. De Italiaanse pensioensregeling is de enige in Europa die op deze wijze wordt georganiseerd.

De brief die de Italiaanse overheid naar de Europese Unie zond, rechtvaardigt de gedeeltelijke hervorming van het pensioensysteem door te verwijzen naar de noodzaak om het pensioensysteem up to date te houden met de constante groei van de levensverwachting. Met andere woorden, mijn generatie zal zich minstens ook het volgende decennium jong voelen en hopelijk zal ze ook zelfverzekerd en gelukkig genoeg zijn om te geloven dat het hele leven nog voor ons ligt, met het idee dat we een tweede jeugd zullen beleven wanneer we op pensioen gaan. Weliswaar op de leeftijd van 67 jaar.