Eigenlijk had dit alles vorige maandag al moeten plaatsvinden. De storingen op de lijn Parijs-Berlijn (moet het Europese noodfonds transformeren in een bank? Hoeveel moet er nog in Griekenland gepompt worden om het land niet te laten verzuipen? en hebben we al een naam voor de kleine Sarko?) maakten dat de 27 pas vandaag konden samenkomen. Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, vulde de agenda aan met nog wat animatie voor zijn gasten, alvorens de harde euro-noot te kraken.

Men moet nog een gemeenschappelijke positie voor de G20-ontmoeting zien te vinden, zich goedkeurend uitlaten over de dood van Moammar Kadhafi (hoezo, de doodstraf is verboden in de EU?), de opkomende verkiezingen in Tunesië bespreken, even passeren langs Egypte en Syrië en een babbeltje slaan over het weer. De klimaatsverandering staat weer hoog op de agenda met de nakende internationale conferentie in december te Durban, waar de EU tijdens de onderhandelingen zal worden vertegenwoordigd door Polen. Wat voor sommigen niet echt een geruststellende gedachte is.

Ondanks het goedgevulde programma zal het, helemaal in de lijn van verwachtingen, voornamelijk het lot van de eurozone zijn die de Raad in zwang zal houden. De Franse president Nicolas Sarkozy en Duitse bondskanselier Angela Merkel kondigden gisteren al enige vooruitgang in de gesprekken aan: herkapitalisatie van de banken, afschrijvingen op Griekse obligaties tot 50% en nieuwe leningen aan dit land zouden kunnen worden goedgekeurd op het einde van de dag.

Wat betreft het Duitse voorstel om de slechte rekenaars en verspillende landen gerechtelijk te vervolgen, kunnen we aannemen dat de oude Frans-Duitse tandem nog niet helemaal gesmeerd liep gisterenavond bij aankomst te Brussel. Maar ze zijn dan ook niet de enigen die beslissingen moeten nemen. In de theorie, dan toch.