Vooraleer ik mij realiseerde dat alle staatshoofden of regeringsleiders gearriveerd waren en dat hun vergadering was begonnen, waren er reeds geruchten. Opeens veranderde deze geruchten in officieel nieuws. Een uur later was ons team over de verschillende perszalen verdeeld om zoveel mogelijk van het evenement te kunnen rapporteren… Ik zat in de belangrijkste perszaal, waar onze nieuwe President en Hoge Vertegenwoordiger met de pers spraken.

Laat het juist over deze pers zijn waarover ik het wil hebben. Toen ik aan het Justus Lipsius gebouw aankwam, waar de Raad plaatsvindt, was ik overweldigd. In de grote perszaal waren er honderden journalisten als bijen rond een honingpot. Toen wij de journalistenbar binnenkwamen, waren groepjes journalisten met elkaar in gesprek, op zoek naar informatie.  Trachtend om op het juiste moment bij de juiste personen te zijn. Zelfs in het toilet kun je informatie verkrijgen van jouw medejournalisten.

Je kunt jezelf afvragen wie zij zijn en of zij effectief macht hebben? Zij zijn geen politici en nemen geen beslissingen die invloed hebben op ons leven. Je zou dit kunnen denken, alleen is het niet mijn mening noch is het de mening van de journalisten aanwezig op topconferenties. Zij brengen het nieuws bij de mensen, zij informeren over wat er gebeurt en hoe het gebeurt. Als zij ervoor kiezen om een evenement niet te verslaan zal niemand ervan weten, op een paar gelukkige uitzonderingen na, zo vertelt een journalist mij.

Niet alle journalisten aanwezig op de EU-top waren EU-burgers. Misschien is dit een misvatting van ons, Europeanen, want inderdaad niet alleen Europeanen zijn geïnteresseerd (of niet) in de EU. Sommige aanwezige journalisten waren Aziaten, anderen Afrikanen en weer anderen Amerikanen. Het zou idealistisch zijn te denken dat zij alleen voor deze historische top naar Europa zijn afgereisd. Wel nee, de meesten zijn gevestigd in Brussel en werken voor regionale nieuwsagentschappen. Zij rapporteren respectievelijk naar hun thuislanden of regio’s over wat er op het niveau van Europese politici gebeurt en sommigen zelfs over België.

Toen ik hen naar hun favorieten vroeg, noemden de meesten van hen onze eerste President Herman Van Rompuy (door hen uitgesproken als: Hairman Van Rompow), als de beste persoon. Maar geen van hen gaf mij een duidelijk antwoord op de vraag wie de beste kandidaat zou zijn voor de functie van Hoge Vertegenwoordiger. Misschien was het gewoon moeilijk om iemand te vinden die Javier Solana zou kunnen vervangen?

Afrikaanse en Aziatische journalisten zijn van mening dat deze top een cruciaal moment was voor Europa. Een moment voor ons om weerstand te bieden, om te concurreren in een globale wereld en een duopolie, een G2 geregeerd door China en de Verenigde Staten, te voorkomen. Laten we hopen dat wij Europeanen dit ook geloven. Dat wij het lef zullen hebben op te staan en onze stem te verheffen omdat alle onderwerpen in de wereld op z’n minst één Europeaan zullen beïnvloeden.

Dat is wat de EU zou moeten doen. Groots zijn maar ook door de mensen te tonen wat voor grootse dingen zij doet.