Net voor het derde bilaterale gesprek tussen Duitsland en Polen bijvoorbeeld, benadrukte een Poolse diplomaat dat Polen geen positie had ingenomen en dat het simpelweg wilde dat het Voorzitterschap, de positie van Polen zou overwegen. Enkele uren later werd er voor het eerst door een andere Poolse diplomaat toegegeven dat Polen en Duitsland eindelijk tot overeenstemming gekomen zijn maar dat de andere 25 nog altijd onder handen genomen moeten worden.

Kort hierna kwam een Spaanse diplomaat naar buiten en gaf aan dat alle 27 informeel overeen zijn gekomen dat de toekomstige EU “minister” voor buitenlandse zaken ook de rol van vice-president van de Commissie op zich zou moeten nemen.

Dit soort informatie heeft voor journalisten hetzelfde effect als druppels water op de lippen van iemand die al meer dan 24 uur door de woestijn dwaalt. Journalisten hebben nood aan nieuwswaardige informatie. Daarom ook dat elke keer een hooggeplaatste diplomaat door de gangen van de Justius Lipsius gebouw loopt, hij omringd wordt door notitieblokken, microfoons en camera’s.

U kunt zich de situatie het best inbeelden als de daadwerkelijke toren van Babel, waarbij de nationaliteiten van de menigte journalisten uit meer dan 27 bestaat en wanneer de nood het hoogst is, men altijd een manier zal vinden om elkaar te begrijpen. Het is zelfs zo dat er meer solidariteit ontstaat tussen mensen van verschillende nationaliteiten. Daarom is het altijd zo dat na het vertrekt persoon die uitleg gegeven heeft, de tweede persoon die omcirkeld wordt de journalist is die de meeste vragen gesteld heeft. Alleen omdat deze het gebrachte nieuws het best kan vertalen.

Gebruikelijke samenwerkingsmethoden in Brussel…