Babel in Brussel (.nl)

Cafe Babel is op zoek naar een stagiair(e) "event coordinator"

blog.bruxelles — Tue, 05 Feb 2013 20:01:00 +0100

Cafebabel.com is een online tijdschrift over de Europese actualiteit gevestigd in november 2000. Meer dan 1000 vrijjwilligers in 26 lokale secties werken er in 19 Europese landen voor. Het tijdschrijft wordt vertaald in 6 verschillende talen. Door zijn activiteiten - zowel op vlak van de media als op vlak van de evenementen- heeft cafebabel.com als doel aan de verschijning van een Europese publieke opinie bij te dragen.

Cafebabel is op zoek, voor zijn lokale sectie van Brussel, naar :

EEN STAGIAIR(E) VERANTWOORDELIJK VOOR DE ORGANISATIE VAN DE EVENEMENTEN

Taken:
Samen met de persoon verantwoordelijk voor de evenementen zult u :

aan de identificatie van debatonderwerpen meedoen
de evenementen plannen en hun logistiek beheren
communicatiecampagnes voor deze evenementen opstellen en uitvoeren en de relaties met de media beheren
samenwerkingen opstellen en naar sponsors zoeken

Profiel:

Student(e) ingeschreven in tweede cyclus (master)
Geïnteresseerd in Europese zaken en overtuigd van het belang van Europese media
Met een goede kennis van Brussel en België
Met uitstekende organisationele vaardigheden. Vroegere ervaring in de organisatie van evenementen is een pluspunt
Zelfstandig, vertrouwbaar, zorgvuldig. U houdt van teamwork en neemt graag initiatieven
De kennis van het Frans of Engels is onontbeerlijk.
Kandidaten die een stagebeurs hebben of kandidaten die deze stage als verplichte stage voor hun studies willen doen zullen voorrang krijgen

Ons aanbod :

Een professionele ervaring met het eerste Europese online tijdschrift
Een boeiend werkmilieu, in een jonge, open-minded en multiculturele VZW.
Verrijkende ontmoetingen met Babel-people vanuit de hele Europese Unie, met Europese politici en met EU-instellingen ambtenaren

Geïnteresseerd ? Stuur dan uw CV en motivatiebrief naar bruxelles@cafebabel.com

Cafebabel zoekt… jou?

blog.bruxelles — Tue, 05 Feb 2013 20:00:00 +0100

Cafebabel.com is een Europees online magazine, en wel het eerste! Momenteel zijn we op zoek naar een stagair(e) voor onze afdeling in Brussel voor de maanden oktober tot december. Heb je een vlotte pen of ben je een tot nog toe onontdekt schrijftalent? Ben je student(e) Communicatie of Journalistiek en ben je geïnteresseerd in alles wat Europa is, zal worden en doet leven? Dan ben jij misschien wel de persoon die we zoeken!

Cafebabel Brussel is het grootste team van de Cafebabel.com-familie, een online tijdschrift over de Europese actualiteit. Met veel vrijwilligers en permanente werknemers, verspreid over maar liefst 30 lokale kantoren in 20 verschillende landen, wil Cafebabel bijdragen tot de creatie van een platform voor de Europese publieke opinie. Dat doet Cafebabel Brussel door debatten te organiseren en door haar blog.

Cafebabel is voor haar kantoor in Brussel op zoek naar:

EEN STAGIAIR(E) VERANTWOORDELIJK VOOR DE BLOG

Wij zoeken/jij bent:

Een student(e) Journalistiek of Communicatie, ingeschreven in tweede cyclus (master)
Iemand met een vlotte pen en een onberispelijke spelling
Zelfstandig, betrouwbaar en zorgvuldig (je houdt van teamwork en neemt graag initiatieven)
Iemand die ten minste 2 van de volgende talen spreekt: Nederlands, Frans, Engels
Iemand die geïnteresseerd in Europese zaken en overtuigd is van het belang van Europese media

Je taken (onder toezicht van de hoofdredacteur):

Het editoriale programma opstellen
De Belgische en Europese actualiteit volgen
Artikels schrijven voor onze wekelijkse uitgave en voor onze verschillende rubrieken
Politieke, economische, sociale en culturele informatie opzoeken en geëngageerde artikels schrijven (die tot debatten zouden kunnen aanzetten)
De artikels en hun vertalingen opstellen
De planning van de vertalingen coördineren (artikels naar onze vertalers sturen, de vertalingen verbeteren, enz.)

Wij bieden:

Een professionele stage-ervaring bij het eerste Europese online tijdschrift
Een boeiend werkmilieu, in een jonge, open-minded en multiculturele VZW
Verrijkende ontmoetingen met Babelians vanuit de hele Europese Unie, met Europese politici en met ambtenaren van verschillende Europese instellingen

Aarzel niet en stuur ons vandaag nog je CV en motivatiebrief! Dat kan in het Nederlands, in het Frans of in het Engels naar bruxelles@cafebabel.com

V voor Victory!

Pierre-Yves Leveaux — Tue, 15 Jan 2013 14:47:00 +0100

Door Joëlle Verstraeten
Als we over het V-teken spreken, denken de meesten onder jullie waarschijnlijk aan het wereldberoemde beeld van Winston Churchill die ‘Victory’ meedeelt. Het teken is echter uitgevonden door een Belg, Victor de Laveleye.

Victor de Laveleye was advocaat van opleiding en later politicus te Brussel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef de Belgische Engelandvaarder echter aan de andere kant van het water.

Ook de Belgische regering was ‘gevlucht’ naar Londen. Sommigen verzetten zich van daaruit tegen de Duitse bezetter. In dat kader richten ze Radio België op. De radiozender riep de Belgen op tot verzet. Victor de Laveleye, één van de speakers, bedacht rond 14 januari 1941 een verzetsteken. Je richt je handpalm naar voren en vormt door middel van je wijs- en middelvinger een V (een teken vroeger al gekend voor vrede). Hij had gehoord dat een aantal Belgische kinderen opgepakt waren na het bekladden van muren met ‘R.A.F.’. Het V-teken zou minder opvallen en veel sneller kunnen worden verspreid. Bijvoorbeeld door het teken te gebaren. Het groeide uit tot het symbool voor het ondergronds verzet.

Kolonel Britton was een speaker bij BBC. Naast een nieuwsoverzicht deed hij ook oproep tot verzet. Een korte oproep, van ongeveer 8 minuten, aangezien de luisteraars zich meestal in gevaarlijke situaties bevonden voor de illegale praktijk. In juli 1941 spoorde hij heel bezet Europa aan om het V-teken in morse (…-)te tikken, te fluiten of te tekenen. Beethovens bekende intro, overeenkomend met dit morsteken, werd voortaan de opening voor het BBC-nieuws.

Muren werden vol geklad, flyers werden verspreid en al gauw werd ons land overspoeld met de V van victory of ‘victoire’. Ook de straten van Frankrijk moesten er aan geloven. Later maakte het beeld van Winston Churchill op BBC het teken onsterfelijk.

Federalisten laten van zich horen in Brussel

Pierre-Yves Leveaux — Wed, 02 Jan 2013 15:12:00 +0100

Door Valérie Boiten

In tijden van crisis en aanhoudende kritiek op de Europese instellingen zou men het haast gaan vergeten, maar er bestaan wel degelijk nog liefhebbers van het Europese project. En die liefde is groot, zo bleek tijdens de actie die woensdagavond 12 december werd georganiseerd door de Belgische federalisten van JEF (Jonge Europese Federalisten) en UEF (Unie van Europese Federalisten).

12.12.12, en de klok slaat zeven uur in het Centraal Station: verzamelen geblazen voor de federalisten. De keuze van de datum berust allerminst op toeval; morgen gaat namelijk de top van de Europese raad van start en het is tot die Europese leiders dat de actievoerders zich richten. “We willen hen aansporen om te luisteren naar de burgers,” zegt Michele (UEF). “Op dit moment is de EU niet democratisch opgevat; ze uit de stem van haar leiders, niet van haar burgers. We willen dat er een coherent democratiseringsproces opgestart wordt, en dit vanuit de eurozone, want die structuur is er en daar moeten we op verder bouwen.”

De echte oproep gebeurt straks, wanneer de federalisten hun tocht eindigen aan de gebouwen van de Europese Raad aan het Schumanplein. Daar worden een honderdtal wensen, vastgemaakt aan ballonnen, de lucht ingelaten. Gevraagd naar haar persoonlijke wens stelt Myriam (JEF):

Ik zou het fantastisch vinden als minstens 90% van de Europese burgers stemt bij de verkiezingen van 2014. Hoe die wens zou kunnen waargemaakt worden? Ik denk dat de media hierin een belangrijke rol te spelen hebben. Men zou met eenzelfde intensiteit over de Europese verkiezingen moeten berichten als over de nationale verkiezingen, waar zoveel aandacht naar uitgaat. Vandaag zijn er geen grootschalige debatten over Europese aangelegenheden, en dus zijn er ook geen ware Europese leiders.

De activisten zijn duidelijk: de natiestaten moeten meer bevoegdheden afstaan aan Europa. Robert (UEF):

De Europese leiders hebben nog te veel schroom en worden afgeremd door nationalistische reflexen. Dat is jammer, want we hebben transfers van soevereiniteit hard nodig om enige toekomst te kunnen garanderen. Dergelijke transfers gaan natuurlijk niet over één nacht ijs, het is een proces dat in stappen moet gebeuren. Zo zullen tal van verdragen moeten herzien worden. Maar ik ben ervan overtuigd dat dit de enige weg is. Ik ben sinds mijn 17^e voorstander van een sterk, verenigd en democratisch Europa. Ik ben nu 73 en sta hier nog altijd, ik blijf overtuigd

Ook Nico (JEF) spreekt zich sterk uit ten voordele van een machtiger Europa : “De EU moet een economische en politieke unie worden, met één stem, zodat zij binnenkort niet zomaar door andere grote mondiale spelers aan de kant wordt geschoven. Dat risico is namelijk reëel. Dat betekent inderdaad de overdracht van competenties.” Wat denkt hij dan van het idee één Europese president te verkiezen? “Dat is een moeilijke kwestie. De Commissie is gebaseerd op een egalitaire samenstelling, en ook in het Parlement heeft elke lidstaat een stem. Ik weet niet of het dan zo’n goed idee zou zijn om één enkele leider aan te duiden. Wij geloven eerder in burgerinitiatieven, een bottom-up beweging waarbij de burger voeling krijgt met de Europese realiteit waarin hij leeft en zich daar ook over uitspreekt.”

Maar welke rol is weggelegd voor eigen land in het federalistische scenario? Pleiten de actievoerders van JEF en UEF met eenzelfde passie voor een federaal België? “Niet echt,” aarzelt Dries (UEF). “Het federalistische gedachtegoed wordt in onze kringen eigenlijk amper toegepast op eigen land, er wordt weinig over gepraat. Het gaat vooral om het groter geheel, niet om de natiestaat.”

Michele werpt meteen tegen:

Het huidige België is een confederatie, geen federatie. In ons land gaat het fundamenteel om slechts twee gemeenschappen die worden verenigd in een zogezegd federale staat. Dat is een diepgravend onevenwicht. Als je kijkt naar federale staten als Zwitserland, Canada, de VS, dan zie je dat het draait om de vereniging van verschillende entiteiten, en dus om een decentralisering. In België is dit niet het geval. In feite had België, als het een ware federale staat had willen zijn, een federatie moeten worden van de provincies, inclusief de overdracht van competenties naar het Europese niveau. Daarnaast is hier de laatste jaren een vreemde evolutie aan de gang. We moeten goed onthouden dat het federalisme wil verenigen, niet verdelen. Wat iemand als Bart De Wever echter promoot, is iets helemaal anders. Hij wil verdelen, en dat is een compleet anders federalisme dan hetgeen waar wij voor staan.

Aangekomen aan het Schumanplein komt Richard Corbett, huidig adviseur van Herman Van Rompuy en oud-voorzitter van JEF, de federalisten een hart onder de riem steken. Hij wijst op de moeilijkheden van de Europese Raad, waar voor elke beslissing het akkoord van alle 27 lidstaten nodig is. Om nieuwe transfers van de lidstaten naar het Europese luik te bewerkstelligen is dan ook druk nodig, zegt hij, en hij spoort aan om die druk ten volle op te voeren. Zijn korte speech wordt op luid applaus onthaald, onder andere door Joel, uit Estland, die geen lid is van JEF noch van UEF, maar wel een trouwe supporter van de Europese zaak. “Ik werk al zes jaar in het Europese parlement en ben in de loop der jaren steeds meer geïnspireerd geraakt door mensen als Guy Verhofstadt en Daniel Cohn-Bendit,” vertelt hij. “En ik geloof dat nu het goede moment gekomen is. We hebben nu de kans om ervoor te zorgen dat we sterker uit de crisis kunnen komen.”

Maar als dit inderdaad de weg is, hoe komt het dan dat zo weinig mensen overtuigd lijken te zijn? Er zijn slechts een 25-tal aanwezigen op de manifestatie, die eerder iets weg lijkt te hebben van een vriendschappelijke bijeenkomst. “Onwetendheid,” antwoordt Joel meteen op onze vraag. “Toen ik 12 was, was ik volledig gekant tegen het Europese project, simpelweg omdat ik er niets van afwist. Men beseft niet genoeg wat er speelt op het Europese niveau en hoe dit hun leven beïnvloedt. Dit verklaart ook de lage opkomst bij de Europese verkiezingen. Zou het niet fantastisch zijn als er tijdens het avondeten in gezinnen overal in Europa wordt gediscussieerd over een nieuwe Europese richtlijn of over de opkomende verkiezingen? Helaas lijkt dit vandaag nog steeds nog vrij onwaarschijnlijk. Alles wat de EU aanbelangt wordt gezien als “buitenlandse zaken”. We moeten dringend onze mentaliteit veranderen en inzien dat dit in feite binnenlandse zaken zijn.”

En wat dan met het argument dat de EU net baat heeft bij een gesloten werking vanuit Brussel, zonder om de haverklap geconfronteerd te worden met de publieke opinie van honderden miljoenen burgers? Volgens dit argument zou de EU efficiënter en daadkrachtiger zijn dan nationale regeringen, die permanent verlamd lijken door verkiezingsangst. Joel vindt dit alles echter klinkklare onzin. “Dan kan je net zo goed opnieuw de monarchie van het Ancien Régime instellen.”

De boodschap is duidelijk, de politici moeten durven kiezen voor méér Europa. Toch zien we op nationaal niveau maar weinig lofuitingen aan het adres van de EU, bemerken we. “Inderdaad”, beaamt Joel, “de EU wordt nog al te vaak als zondebok afgeschilderd om eigen fouten of onpopulaire maatregelen goed te praten. Nationale politici zouden eerlijker moeten zijn. Het is zo gemakkelijk om de schuld in de schoenen van de EU te schuiven voor alles wat misgaat. En wanneer er dan iets goed gaat, wanneer een ziekenhuis of gemeenschapscentrum wordt gebouwd met EU-geld, dan doet men maar al te graag alsof het een verdienste van de nationale regering is.”

Nico voegt hieraan toe:

We willen graag wijzen op het principe dat aan de basis lag van de EU, want dit wordt nu vaak vergeten. In sommige landen, in sommige regeringen lijkt er steeds minder wil te zijn om met dit mooie project verder te gaan. Wij willen dan ook aansporen tot samenwerking, solidariteit en minder interne competitie.

Die waarden komen ook terug in Joel’s discours. “Ik geloof dat we mensen kunnen overtuigen van hun identiteit als Europese burgers en op die manier ook van hun identiteit als gelijkwaardige en verantwoordelijke wereldburgers.” Hoe mooi deze Europese versie van de stepping-stone theorie ook klinkt, voorlopig lijkt de praktijk nog veraf. Of de wensen die intussen boven de Europese hoofdstad zweven concrete weerklank zullen vinden, zal de toekomst uitwijzen. De federalisten blijven hoe dan ook overtuigd.

(Photo credit 1 - Sam Coomans, 2 - Daan Pelckmans 3 - Sarah Declerq)

Het goede leven in de hoofdstad

Marnix — Tue, 04 Dec 2012 15:24:00 +0100

Vorige week organiseerde Cafebabel een debat met twee prominente, Nederlandstalige Brusselaars: Johan Verminnen en Guy Venhengel. Een erg geslaagde avond, waar beiden ons inzicht gaven over het Brussel van toen en nu. Ondergetekende stelde een nostalgische vraag over hoe Brussel eruit zag toen de twee heren mijn leeftijd, mid-twintig, hadden. Wat waren hun favoriete plaatsen, hoe zag Brussel eruit, wat hield te jongeren van die tijd bezig?

Ze konden de vraag appreciëren. Met een aantal abdijbieren achter de kiezen fonkelden de vier oogjes terwijl ze vertelden over kleinschalige concerten in de Beursschouwburg; met name die van Dire Straits is bijgebleven. Over hoe exotisch Brussel destijds was, en hoe Brussel voor de Nederlandstalige gemeenschap een stad was “om te ontsnappen aan het provincialisme”. Ik zag het oude Brussel voor me, in zwart en wit.

Ik vraag me af of dat nu echt zoveel verandert is? Ik geniet enorm van de stad Brussel, de vele evenementen, leuke cafés, de diversiteit en de multiculturaliteit. Een kleine hommage is dan ook terecht, in gevecht met de veelal negatieve publiciteit en het vrij slechte imago van de stad; een beeld dat de Vlaamse media (te) vaak domineert.

De stad kent vele markten (ik beschreef eerder al de Zuidmarkt, maar zo is er natuurlijk ook de antiekmarkt op het Vossenplein, de markt aan Jourdanplein, en nog vele te ontdekken markten). Daarnaast is het culturele leven in Brussel bruisend. Elke week zijn er tal van evenementen en exposities- waarvan de kwaliteit eerlijkheidshalve nogal schommelt- waar een jonge geest voldoening uit haalt. Cafés en kleine restaurantjes springen als paddenstoelen uit de grond, met name in Elsene en Sint-Gillis. Er zit zoveel charme in het ontdekken van een nieuw plekje, het decor en de mensen.

Brussel is ook de internationale wereld. Ontelbare organisaties zijn hier gevestigd, net als de pluraliteit aan nationaliteiten. Dagelijks zijn er gratis lezingen en debatten. Dat trekt zich verder over de straten. Elke dag passeer ik aan het Europees Parlement, en elke dag zie ik betogingen. Deze week: de massaal gemobiliseerde melkveehouders die het Parlement met melk beschilderden, protesten tegen de orgaanhandel in China en tegen het regime in Iran. Soms zijn ze met vele duizenden, soms slechts met enkelen. Elk protest maakt indruk en inspireert me.

Communautaire problemen vergeet ik hier. En om het op z’n Hollands te zeggen, Vlaams (of Waals, voor de volledigheid) nationalisme ‘kan me aan mijn reet roesten’. Ik houd van de diversiteit van België, kan me totaal niets voorstellen bij het hebben van zware regionale sentimenten. Voor mij is dat echt provincialisme. Geef mij maar het kosmopolitische Brussel. Ik houd van de onmogelijkheid om de dynamiek van deze stad, net als van dit land, fatsoenlijk uit te leggen aan buitenlandse vrienden die me komen opzoeken.

Brussel is multicultureel en divers. In mijn wijk, Etterbeek, hoor ik weinig Nederlands. Ik spreek er veelal Frans, goed voor mijn taalontwikkeling en een persoonlijke uitdaging. Het gaat me vrij gemakkelijk af. De meeste Waalse jongeren die ik op feestjes ontmoet zijn ontzettend enthousiast, excuseren zich meestal direct over het feit dat hun Nederlands niet optimaal is, om erna standaard de rest van de avond hun Nederlands op mij te oefenen. Ik vind de stadsgenoten van mijn leeftijd, ook al verloopt de communicatie niet altijd vlekkeloos, over het algemeen enorm open, ruimdenkend en complexloos.

Het is altijd leuk in het centrum te lopen, of ergens in een museum. Opeens hoor je veelal Vlaams en dit geeft een goed en vertrouwd gevoel. Hetzelfde geldt voor de straten rondom het Sint-Katelijneplein, waar de ‘Vlaamse enclave’ gevestigd is. Dit betekent vele gezellige Vlaamse cafés en een vertrouwde conversatie, indien nodig.

Natuurlijk kent Brussel ook mindere kanten. Het hectische verkeer, de problematische demografie van de stad en de relatief hoge mate van criminaliteit. Maar het is eigen aan een metropool. En hoe vreemd het ook klinkt, de problemen- de chaos en het gevoel dat deze problemen nauwelijks aangepakt (kunnen) worden- zijn voor mij eigen aan de charme van deze stad.

En de charme zit vaak in de kleine dingen van het leven in de grote stad. Zelfs op een humeurige, regenachtige ochtend in een volpakte tram is er altijd weer die rare ontmoeting of die speciale persoon die fascineert. Of het kleine winkeltje waar je spontaan tegenaan loopt.

Iedereen is en kan zijn wat hij of zij is of verlangt te zijn. Het is de anonimiteit van de stad in combinatie met de vertrouwdheid van de cafeetjes, restaurantjes en straten die je wekelijks bezoekt. Brussel geeft me het gevoel te leven: ik kán elke dag iets doen, mijn nieuwsgierigheid wordt continue gestimuleerd. Wat wil je als mid-twintiger nog meer?

Ontmoet Mr. Bruce Dube

dbasic — Mon, 26 Nov 2012 12:02:00 +0100

Door Jan Nils Schubert
Vertaalt door Marnix de Witte

Wat zijn de belangrijkste gevechten voor de Afrikaanse jeugd van tegenwoordig? Wat is hun mening over onderwerpen als Europa, particuliere investeringen, etcetera? Een 24-jarige Zuid-Afrikaan die de Afrikaanse jeugd helpt in hun dagelijkse strijd deelt een aantal van zijn inzichten. Ontmoet de heer Bruce Dube...

Het is een week geleden dat ik Bruce Dube voor het eerst ontmoette. Als directeur van iConcept Media en initiatiefnemer van vele projecten werd hij uitgenodigd om te spreken op "Ascending Africa: opportunities and challenges", georganiseerd door "Friends of Europe". Toen ik hem vroeg of hij enkele vragen voor Cafebabel Brussel wilde beantwoorden, stemde hij met veel enthousiasme toe.

Wat zijn de belangrijkste gevechten voor de Afrikaanse jeugd van tegenwoordig?

Op basis van mijn eigen ervaring en analyses zou ik het grotendeels slechte bestuur en leiderschap zeggen. Dat heeft namelijk gevolgen voor veel systemen die de groei en ontwikkeling van de Afrikaanse jeugd zou moeten vergemakkelijken en dit leidt uiteindelijk tot problemen zoals werkloosheid, slechte toegang tot informatie, de politiek getinte structuren van de overheid en onvoldoende aandacht voor onderwijs en ondernemerschap van de jeugd

En gericht op jonge ondernemers ...

Het voornaamste probleem is de financiering. Er zijn maar weinig specifieke structuren die financiering aan de Afrikaanse jeugd bieden. En die zijn meestal ook gepolitiseerd en de politieke verwantschap bepaalt de toegankelijkheid.

Is er een oplossing?

We moeten richting een verantwoordelijk leiderschap in de Afrikaanse regeringen, net als naar systemen die helpen bij het verbeteren van de verantwoording en transparantie. Met betrekking tot de jeugd is er de nood om een functionele opleiding te ontwikkelen, om financieel te investeren in innovatie en de ondernemerschap van de jeugd, en om platforms te creëren die bijdragen aan kwesties van leiderschap en economische groei.

Wat ons leidt tot het "Youth Village" project ...

Ik begon het project in januari 2012 nadat ik opmerkte dan een groot deel van de Afrikaanse jeugd worstelt met de toegang tot informatie met betrekking tot werkgelegenheid, onderwijs, ondernemerschap, etc. Ik had het gevoel dat iemand het initiatief moest nemen om een platform te creëren die dit probleem kon aankaarten. Daarom gelanceerde ik "Youth Village" en het werd een groot succes in Zuid-Afrika, met meer dan 60.000 bezoekers per maand. Omschreven als een ‘one-stop-hub’ voor de ontwikkeling van jeugdinformatie heeft het platform vele onderscheidingen en prijzen gewonnen.

Hoe zit het met uw andere projecten?

"Youth Jobs" richt zich vooral op het creëren van een verbeterde toegang tot de arbeidsmarkt die niet te veel werkervaring of academische kwalificaties vereist. We zijn erin geslaagd om een aantal terreinen te dekken die de jeugd helpt om bedrijven op te starten en om banen en financiering te verkrijgen.

Ik ben ook bezig met een nieuw project genaamd "My Gouvernement”. Het doel is om de dienstverlening in Afrika te verbeteren, maar ook om de verantwoording van de regering te structuren, met name onder ambtenaren. Het is voorlopig nog een prototype, maar ik ben van plan om het begin 2013 te lanceren.

Welke rol speelt Europa?

Ik denk dat Afrikanen Europa enorm waarderen en het lijkt erop dat de Afrikanen de noodzaak voelen om een aantal van de beleidspunten na te streven en te bouwen aan even welvarend Afrika. Er zijn echter een aantal punten waar de meeste Afrikanen niet erg enthousiast over zijn, te beginnen bij de interventies van Europa met betrekking tot de overheid en scenario's zoals in Irak, Afghanistan en Libië.

Europa moet de betrokkenheid tussen conflicterende groepen stimuleren zonder partij te kiezen of het bezetten van landen die zogenaamd ondemocratisch of wat dan ook zijn. Het is een beetje hypocriet om te spreken van goede waarden terwijl rebellen en oppositiepartijen gefinancierd worden om instabiliteit in Afrikaanse landen te creëren. In het bijzonder de landen die niet bezwijken onder de Europese druk en invloed.

En met betrekking tot de privé-sector?

Er is veel samenwerking, in het bijzonder met privé-investeerders in Afrika. In feite zijn de meeste heel nuttig gebleken door banen te creëren en de plaatselijke infrastructuur op te bouwen. Natuurlijk zijn er hier en daar beperkingen, maar er zijn voldoende positieve verhalen. De verantwoordelijkheid ligt nu bij de regeringen om wetten en regelgeving aan te passen die de rechten van de beroepsbevolking beschermt en een gezonde omgeving voor potentiële investeerders creëert. Dit is vooral belangrijk voor de politieke stabiliteit, belastingen en het bestuur.

Humanitaire hulp: goed of slecht?

Natuurlijk is het erg nuttig voor de meeste landen die kampen met een schaarste aan middelen of apparatuur voor humanitaire problemen. Maar de Afrikaanse landen moeten zelf de mogelijkheden voor zelfvoorziening en onafhankelijkheid beginnen te bekijken. Ze moeten hun eigen werkwijze ontwikkelen en effectief gebruiken, om hier duurzame waarde en banen te creëren en systemen op te bouwen die de problemen die humanitaire hulp vereisen kunnen aankaarten. Het is hoog tijd dat Afrika op haar benen staat en stopt met het leven op haar knieën!

Als conclusie: kunnen we spreken van een 'Afrikaanse identiteit' onder de jeugd van vandaag?

Er is er zeker een. Het is jammer dat de 'Afrikaanse identiteit' soms meer gezien wordt als een vloek dan een zegen, grotendeels als gevolg van omstandigheden die verbonden zijn aan bepaalde landen. Maar ik weet zeker dat de identiteit in meer welvarende landen gezien wordt als "een tag" van vooruitzicht om niet alleen pionier te zijn en te innoveren, maar ook om toegang te verkrijgen tot middelen en om gemakkelijk deel te nemen aan het bouw- en bewerkingsproces.

De driehoek van Cafebabel

dbasic — Mon, 19 Nov 2012 17:04:00 +0100

Door Brian Desplinter

Op dinsdag 13 november liep ik één dag stage bij Cafebabel. Dit was voor het project Let’s go 5050 dat nu in Vlaanderen loopt. Hieronder volgt een verslag van deze dag.

Vroege start

Mijn dag begon al vroeg toen rond een uur of acht de wekker in mijn studentenkamer afging. Ik ben namelijk een student industrieel ingenieur biochemie in Kortrijk. Om tien voor negen begon mijn treinrit richting Brussel-Centraal. Hierna vertrok ik naar Cafebabel.

En daar was mijn eerste hindernis al; waar moet ik aanbellen? Gelukkig kwam net op dat moment Nathalie aan. Zij is de voorzitter van Cafebabel Brussel en dus kon ik met haar meelopen. Al snel werd het me duidelijk dat ik de volledige dag Engels zou moeten praten. Aangezien mijn moedertaal Nederlands is, was dit op het begin wel een aanpassing.

Op naar de job

Nu moest ik een geschikt evenement kiezen. Er kwamen verschillende voorstellen uit de bus, maar niet direct iets dat ons beiden aansprak. Nathalie ging namelijk mee om mij te begeleiden. Plots kwamen we op het onderwerp modern art en fotografie. Er is momenteel een tentoonstelling aan de gang van fotograaf Leigh Ledare en vol enthousiasme gingen we er met z’n tweeën naartoe.

Toen we aankwamen bij het WIELS Centrum voor Hedendaagse Kunst bleek dat er die dinsdag geen tentoonstelling was; er was een conferentie aan de gang. De conclusie: we waren afgereisd om voor een gesloten deur te staan. Maar onderweg hebben Nathalie en ik elkaar beter leren kennen en hebben we ook nog een ander stukje van Brussel gezien. Het was dus zeker geen verloren moeite.

Op de terugweg naar het kantoor van Cafebabel waren we al aan het denken aan mijn volgende locatie. Tijdens de middagpauze waren de andere collega’s van Cafebabel gearriveerd en ook zij hielpen zoeken naar een geschikt evenement. We kwamen uit bij ‘A pop nightmare": een tentoonstelling van moderne kunst met invloeden van de geschiedenis van popmuziek. De tentoonstelling was in de Botanique, een locatie die ik niet kende. Aangezien ik hier alleen naartoe zou reizen moest ik wel even zoeken voordat ik het vond.

In de Botanique wendde ik me tot de receptioniste en probeerde- in mijn beste Frans- uit te leggen welke tentoonstelling ik wilde bezoeken. Wat bleek: de tentoonstelling loopt enkel van de woensdag tot zondag, waardoor de expositie op maandag en dinsdag gesloten is. Hierdoor stond ik weer voor een gesloten deur.

Bij mijn terugkeer op het kantoor van Cafebabel waren we het snel eens over mijn volgende locatie, die zeker open zou zijn: het Parlementarium. Het Parlementarium is het info-doe centrum gelegen naast het Europees Parlement, waar je op een interactieve wijze de volledige werking en visie van het Parlement ontdekt.

EU Wat ?!

Wanneer je het Parlementarium binnenkomt krijg je een audiogids die aangepast is aan je landstaal. De audiogidsen, allemaal met touchscherm, zijn zeer interactief en zijn verbonden met een soort magnetische scanner waarmee je allerlei interactieve queeste kunt ondergaan. Bij iedere foto, en iedere maquette die je tegenkomt hangt een sticker. Zodra je de audiogids op een sticker legt krijg je informatie of verschijnt er een video met ondertiteling in jouw taal.

Een van de eerste dingen die je in het Parlementarium te zien krijgt zijn maquettes van de drie hoofdgebouwen van de Europese Unie. De verschillende gebouwen worden gekleurd door led lampjes, die met behulp van de audiogids verder worden belicht.

Vervolgens kom je in een hal terecht waar de volledige geschiedenis van de Europese Unie uit de doeken gedaan wordt. Zo start men bij het hele begin wanneer de BeNeLux gevormd werd en eindigt men bij de lidstat(en) die het volgend jaar normaal gezien toe zullen treden tot de EU. In deze hal staan ook enkele grote Touchtafels, die zich ook aan je eigen landstaal aanpassen. Op de schermen zijn verschillende mappen te zien en iedere map bevat tekstdocumenten, illustraties en videobeelden over een concreet onderwerp met betrekking tot de geschiedenis van de EU.

Als je denkt dat deze Touchtafels innovatief zijn, wacht dan maar tot u de volgende hal binnenkomt. Hier bevinden zich namelijk gebogen toestellen waarmee je rond Europa kan rijden. Op verschillende plaatsen op de kaart van Europa bevinden zich zogenaamde hotspots. Wanneer je met je toestel op zo’n hotspot terecht komt, krijg je een informatief en educatief filmpje te zien over de specifieke locatie.

The End

Op het einde van de toer bevinden zich touchschermen waar je een boodschap kunt achterlaten voor (de ministers van) Europa. Mijn boodschap was de volgende: ‘Geef jongeren meer kans om hen politiek te ontplooien’. Hiermee wil ik niet enkel iets zeggen over jongeren en politiek, maar over ons- de jongeren- in het algemeen. Ik vind namelijk dat er weinig gesproken wordt over de toekomst van Europese jongeren. Het enige wat ik in het Parlementarium over jongeren vond was dat ze de toekomst van Europa zijn en dat de instellingen ervoor willen zorgen dat we allemaal een job hebben. Dit vind ik vrij eentonig en erg gefocust op het economische.

Nog even dit…

Achteraf gezien heb ik deze dag de driehoek van Brussel gedaan. Met een beetje fantasie lag Cafebabel in het midden; het middelpunt van de dag. En waarom nu een driehoek? Wel, als je de plaatsen van de drie locaties verbindt vormen ze een mooie driehoek. Met de eindlocatie als top van de driehoek, dus het hoogtepunt van de dag.

Dit was een verslag van mijn bezoek aan het Parlementarium en mijn dag bij Cafebabel. Ik wil nogmaals alle medewerkers van Cafebabel bedanken voor hun gastvrijheid en vriendelijkheid.

De VS en erna

dbasic — Mon, 19 Nov 2012 11:47:00 +0100

Door Aris Kokkinos
Vertaalt door Marnix de Witte

Op 16 november organiseerde de Brusselse Press Club een door Ian Lesser (GMF) geanimeerd debat over de nasleep van de Amerikaanse presidents- verkiezingen. John Harris, editor-in-chief en medeoprichter van Politico, en Laurence Nardon, senior research fellow bij IFRI, informeerden het publiek over de grote vraagstukken van het tweede termijn van president Obama.

Good news are no news. Net als tijdens de Amerikaanse verkiezingen ontbrak de EU als onderwerp in de discussie. Ondanks de financiële crisis blijven de betrekkingen met Europa onbewogen. Brussel hoopt nog steeds op een presidentieel bezoek, maar goede relaties zijn geen garantie. Laten we ons focussen op het Amerikaanse nieuws.

Twee jaar om te overtuigen

De herverkiezing van Barack Obama kent, al werd deze verwacht, een enkelvoudige kant. John Harris duidt erop dat dit de eerste keer is sinds Franklin Roosevelt dat een President is herkozen in dergelijke economische context. Dit wordt verklaard door het betere aanpassingsvermogen van de Democratische Partij in een veranderende VS. Net als in 2008 is er een duidelijke split tussen twee categorieën: de ene multicultureel, de andere WASP (White Anglo-Saxon Protestantse). President Obama heeft de steun van de minderheden, maar in de resultaten zijn de Republikeinse kiezers nu een minderheid. En dat kan nog een tijd duren vanwege een gebrek aan langetermijnvisie van de Grand Old Party.

Laurence Nardon heeft de veranderingen op het politieke toneel ook opgemerkt. In de afgelopen decennia was de Amerikaanse geschiedenis cyclisch. Deze nieuwe cyclus is bijzonder. De verkiezingen van 2008 deden geloven dat de Verenigde Staten van centrumrechts naar centrumlinks transformeerde, maar sinds 2010 hebben de Republikeinen het Congres gedomineerd. Cycli kunnen ook kort zijn. In een tweede termijn zijn de eerste twee jaar het belangrijkste, de volgende twee zijn die van de overdracht.

Nu dreigt de fiscale afgrond. Met zijn eerste termijn van belastingverlagingen heeft George W. Bush een vergiftigd geschenk achtergelaten, voorgeschreven voor 1 januari 2013. Zonder een overeenkomst tussen de President en het Congres over een vermindering van het tekort, zullen de Amerikanen het jaar beginnen met massale belastingverhogingen en drastische verlagingen van de federale uitgaven.

Twee media modellen

De media hebben ook hun cycli. Dertig jaar geleden zou het volgens Harris mogelijk zijn geweest voor Press Club om de directeuren van de grote Amerikaanse media te ontvangen. Nu is er een oneindig aantal mensen die de agenda bepalen. Politico, die beide modellen kent, heeft op het net zijn niche gevonden: politiek nieuws zonder een politieke richting. Nardon observeert dat deze onafhankelijkheid het effect is van het Internet: de lezer leest wat bij hem past. Maar uiteindelijk heeft deze de neiging de lezer radicaler te maken.

Tijdens de vragen uit het publiek vroeg journalist John Holland over de gevolgen van het Petraeus schandaal. Het uitvloeisel van deze zaak: Generaal John Allen, beschuldigd van ongepaste communicatie, zal mogelijk Admiraal James Stavridid als hoof van de European Command van de NAVO, niet vervangen. Deze hangende zaak helpt de soms ingewikkelde trans-Atlantische relaties niet (zie Heure Jeanne’s artikel). Voor Obama is 2013 al begonnen. Maar Mister Cool houdt ervan zijn tijd vooruit te zijn.

When Europe meets den Brusseleir Deel 3: Johan Verminnen en Guy Vanhengel, een gedachtewisseling ! Café Kafka - Woensdag 28 november

dbasic — Thu, 15 Nov 2012 17:15:00 +0100

Cafebabel Brussel nodigt u uit op het derde evenement in de gratis reeks van ontmoetingen om niet-Belgen en Brusselaars de Vlaamse cultuur in Brussel te laten ontdekken!

Na het succes van de eerste activiteiten, organiseren we deze keer een ontmoeting in café Kafka, welbekend in de Nederlandstalige gemeenschap.

Deze keer hebben we de eer om Johan Verminnen, bekende zanger en liedjesschrijver en Guy Vanhengel, Minister van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering te mogen verwelkomen. Beide heren zullen hun persoonlijke ervaringen als Nederlandstalige in deze multiculturele hoofdstad met ons delen.

Deze activiteit gaat door in het Frans en het Nederlands.

Woensdag 28 november 2012 om 20h00
Café Kafka
Visverkopersstraat 21
1000 Brussel

Schrijf u nu in!

(Wij betalen de eerste drink)

Email
First Name
Name
Are you a Cafe Babel member? Yes No

Deze activiteit wordt georganiseerd in samenwerking met het Huis van het Nederlands Brussel via het project Patati Patata Brussel.

Nederlands, Frans, Engels of Swahili oefenen in Brussel? Patati Patata Brussel zet Nederlandstalige en anderstalige Brusselaars aan het babbelen. Patati Patata telt meer dan 1000 leden die op zoek zijn naar mensen met dezelfde interesses, maar met een andere moedertaal. Spreek af met een Patati om te netwerken en tegelijk jullie talen te oefenen op café, op een terrasje, tijdens het sporten of in het theater. Of neem deel aan onze maandelijkse Patati-activiteit. Surf naar www.patati.be en check ook de facebookpagina. Patati Patata Brussel is een initiatief van het Huis van het Nederlands Brussel.

Zondagochtend? Naar de Zuidmarkt!

dbasic — Tue, 13 Nov 2012 15:48:00 +0100

Door Marnix de Witte

Op een of andere manier schijnt de zon in Brussel vrijwel elke zondag. Blijf dus niet binnen hangen, maar ontdek wat de stad zoal te bieden heeft. Onze tip van de week: Marokkaanse pannenkoeken met muntthee aan de Zuidmarkt.

De leegte rondom het Zuidstation in Brussel wordt elke zondag gevuld met zo’n 450 standplaatsen. Het zorgt voor de grootste markt van Brussel, naar zeggen één van de grootste van Europa. Het voelt exotisch en multicultureel, de geur van de Middellandse zee zweeft door de lucht en is representatief voor het leven aan de straten rondom het station.

Allereerst word je overdonderd door de luidschreeuwende marktkoopmannen die de constante stroom van promoties naar de menigte slingeren. Kleren, allerlei 1-euro-artikelen, planten, bloemen, kruiden en specerijen; eigenlijk is alles er wel te vinden. Het meest interessante gedeelte is de ‘voedselkant’ van de markt, gelegen aan één van de zijden van het spoor.

Voornamelijk vind je er groenten en fruit. Verser en smaakvoller dan elders in Brussel en vooral: goed betaalbaar. Mocht je óf grote honger hebben, óf samen met anderen wonen, is het kopen van complete kisten aan te raden- de prijzen zijn onverslaanbaar! Of probeer eens iets exotisch: ongetwijfeld kom je groeten en fruit tegen die je wenkbrauwen doen fronsen.

Dan, aan het einde van de ochtend, trakteer je jezelf op het toppunt van de markt: Marokkaanse pannenkoeken. Essentieel. Gelegen naast de rails valt deze stand al snel op vanwege het grote aanbod aan olijven, pepers, gedroogde tomaten en allerlei zoete lekkernijen. Hier kan je, in ruil voor enkele euro’s, een heerlijke Marokkaanse pannenkoek krijgen (getopt met geitenkaas, honing, olijven en welke groenten uw maag verder verlangt). De verse muntthee maakt het geheel af en de daarop volgende vijftien minuten waant u zich in ergens ver van Brussel vandaan.

Cafebabel adviseert dan ook te genieten van de zonnige Brusselse zondagen door op het gemak door de Zuidmarkt te slenteren.

90 jaar Toots Thielemans

Marnix — Mon, 12 Nov 2012 12:41:00 +0100

Door Leni Peelman

Toots Thielemans is een legende in de jazzwereld. Naar aanleiding van zijn negentigste verjaardag loopt er in Brussel een tentoonstelling over hem. Als bezoeker word je ondergedompeld in het leven van Thielemans en beleef je de tentoonstelling op een interactieve, muzikale en amusante manier.

Toots Thielemans is in april negentig jaar geworden. Naar aanleiding van zijn verjaardag is er in het Vanderborghtgebouw een tentoonstelling over zijn leven. Jean Thielemans werd in 1922 geboren in hartje Brussel. Als klein jongentje zat hij te tokkelen op zijn zelfgemaakte accordeon; een schoenendoos. Zijn bijnaam vond Jean bij de muzikanten Toots Montello en Toots Caramata. Jean werd dus Toots Thielemans, een naam die het ver zou schoppen in de jazzwereld. Zijn nummer Bluesette maakte hem wereldberoemd.

Op de eerste verdieping van de tentoonstelling word je aan de hand van een tijdlijn vol data, foto’s en documenten ondergedompeld in het leven van Thielemans. Daarnaast staan er verschillende soorten 'schoenendozen' opgesteld, die verwijzen naar de belangrijkste gebeurtenissen in de levensloop van Thielemans. Als bezoeker kan je deze 'schoenendozen' binnenwandelen en kijken naar foto's, voorwerpen en documenten onder begeleiding van de stem van Thielemans zelf.

Jazzcafé

Op de gelijkvloerse verdieping van het Vanderborghtgebouw kun je genieten van een stukje muziek van Thielemans. Tegelijkertijd stellen een documentaire en foto's de hele levensweg van Thielemans nogmaals voor. De ruimte bevat ook een krijtwand waar je als bezoeker iets kan achterlaten. Hier laten de vele 'i love you Toots' blijken dat Toots Thielemans veel meer is dan een jazzmuzikant en dat hij is uitgegroeid tot een jazzlegende die geliefd is over de hele wereld.

De tentoonstelling loopt nog tot 6 januari 2013.

Turkije staat op een tweesprong

dbasic — Fri, 09 Nov 2012 09:57:00 +0100

Door Aris Kokkinos en Jan Nils Schubert
Vertaalt door Marnix de Witte

Op 6 november vond één van de ‘Turkey Insights’ debatten plaats. De EPC think tank en de TUSKON confederation nodigden drie sprekers uit om de huidige situatie in Turkije te bespreken, de toekomst van het land te heroverwegen en om lastige kwesties te beantwoorden. Met name: welke weg moet Turkije inslaan in deze testende tijden?

Onder het voorzitterschap van Amanda Paul was het debat een mondiale reflectie op de toekomst van een land dat worstelt met vele problemen, zo verschillend en subtiel als de schaduw van turquoise.

Een zoektocht naar de werkelijkheid

Joost Lagendijk, voormalig lid van het EP en senior advisor van de Sabanci-universiteit Policy Center (Istanbul), roept op om op de hoede te zijn voor de manicheïstische visie van een aantal journalisten die slechts twee weken in het land verblijven om hun artikel te schrijven. Hij onderscheidt drie elementen uit de Turkse actualiteit. Ten eerste is er de hongerstaking van honderden Koerdische gevangenen: deze methode om politieke eisen te stellen brengt hervormingen die meer rechten aan de Koerdische minderheid zou moeten verlenen in gevaar. Ten tweede, de persvrijheid: sommige journalisten worden nog steeds gevangen gehouden vanwege hun opinie, en dat is een ontolereerbare situatie. Ten derde, de hervorming van de grondwet: dit zou betekenen dat velen verkozen functionarissen macht moeten opgeven.
Premier Recep Tayyip Erdogan hoopt in 2014 President te worden. Hoe zal de nieuwe structuur eruit zien; een semi-presidentiele macht of een sterk presidentieel regime? Ian Lesser, de directeur van het Brusselse kantoor van de German Mashall Fund, constateert een snelle toename van het aantal lezingen over heel de wereld over hoe met Turkije om te gaan. Dit wordt verklaart door de Turkse buitenlandse politiek van dit moment. Terwijl de betrekkingen met Europa de afgelopen tijd verslechterd zijn, zijn deze juist verbeterd met de VS en vooral met het Midden-Oosten. Maar sinds de omwentelingen in deze regio is de Turkse positie toch vermoeilijkt. Het is dan ook onzeker of de huidige dynamiek zal standhouden. Andrew Duff, lid van het EP en de voorzitter van de UEF, onderzoekt de complexiteit van de Turkse samenleving. De moeilijke relatie met Europa houdt stand zolang de Cypriotische kwestie onveranderd blijft. Op dit punt is de regerende AKP partij contraproductief gebleken. Over het algemeen zijn de betrekkingen met de EU belemmerd door een gebrek aan dialoog. Daarom krijgt een membership association de voorkeur boven de aanhechting aan de EU. Misschien zelfs door Turkije zelf. Een complexe situatie vereist complexe oplossingen.

Een uiteindelijk niet zo bevoorrechte partner

Verschillende vragen uit het publiek waren gericht op de ingewikkelde visumafgifte die noodzakelijk is voor Turkse burgers om de EU te mogen betreden. Dit leidt soms tot pijnlijke situaties: de Turkse journalist Etyen Mahçupyan, uitgenodigd als deelnemer aan het debat, kon uiteindelijk niet naar Brussel komen omdat ze geen visum van het Zweedse consulaat had verkregen. De geopende wegen voor Turkije zijn talrijk, maar de baan richting een compromis met Europa kan nog lang op zich laten wachten….

De handelsbetrekkingen tussen de EU en Israël: hoe zit het met de naleving van de mensenrechten?

dbasic — Wed, 31 Oct 2012 22:20:00 +0100

Door Marnix de Witte

Op 23 oktober heeft het Europees Parlement (EP) ingestemd tot de Overeenkomst EU-Israël inzake conformiteitsbeoordeling en aanvaarding van industrieproducten (CA) die de handelsbetrekkingen tussen Israël en de EU verder versterkt. Een twijfelachtige overeenkomst; hoe zit het met toewijding van de EU om het internationaal recht te handhaven?

Het EP heeft tijdens de plenaire vergadering op 23 oktober in Straatsburg ingestemd met de CA die gekoppeld is aan de 1995 EU-Israël associatieovereenkomst. Het overeengekomen protocol bevat technische aanvullingen die de handel tussen de Europese en Israëlische farmaceutische markten opdrijft. Het protocol is goedgekeurd met 379 tegen 230 stemmen, terwijl 41 leden van het Europees Parlement zich van de stemming onthielden.

De CA vergemakkelijkt de toegang tot farmaceutische producten voor het land van invoer. Waarschijnlijk zal deze overeenkomst de kosten van geneesmiddelen binnen de EU-markt verlagen, gelet op de sterk ontwikkelde Israëlisch farmaceutische sector en hun goedkopere medicijnen.

Controverse is ontstaan aangezien medicijnen die in de illegale Israëlisch nederzettingen in Palestina geproduceerd mogelijk ook kunnen worden opgenomen in de handel. Terwijl de Europese Raad het protocol in het voorjaar van 2010 al goedkeurde, heeft het EP pas twee en een half jaar later- na een aantal vertragingen- met de vernieuwde associatieovereenkomst ingestemd.

Vooral de liberalen binnen het EP waren tevreden om vóór het Protocol te stemmen zolang Israël garandeert dat de geneesmiddelen die in de illegale Palestijnse nederzettingen worden gemaakt buiten de handelsovereenkomst blijven. Deze clausule wordt gegarandeerd doordat er een interpretatieve verklaring aan het protocol zal worden toegevoegd. Het is echter de vraag of zo’n interpretatieve verklaring in de praktijk kan worden nageleefd.

Het achterliggende probleem van het AC-dossier betreft voornamelijk de bredere relatie tussen Israël en Palestina, en in het bijzonder de illegale Israëlisch nederzettingen in Palestina. Vital Moreira (van de S&D), de Rapporteur to the Agreement en de Voorzitter van de commissie voor internationale handel van het Parlement merkte op dat bepaalde elementen van het protocol twijfelachtig zijn met betrekking tot de consistentie van het handelsbeleid en het buitenlandse beleid van de EU (zoals vastgelegd in de EU-Verdragen).

Op dit moment wonen er naar schatting 500.000 Israëli’s in de illegale nederzettingen op Palestijns grondgebied. Zowel de internationale gemeenschap als het Europees Parlement (in juli 2012) veroordeelden deze nederzettingen als illegaal.

Hoewel de associatieovereenkomst niet direct betrekking heeft op de Israëlische bezetting van Palestina, kunnen de mogelijke implicaties niet worden genegeerd. Israël voldoet niet aan zijn verplichtingen onder het internationaal recht om de illegale bezetting van Palestijns gebied te beëindigen. Bovendien zijn relevante VN-resoluties (met betrekking tot het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen, en voor Israël om al haar burgers eerlijk te behandelen en vluchtelingen te respecteren) ook illustratief voor de Israëlische schendingen van het internationaal recht.

De impliciete boodschap van de EU in het toestemmen (en ondertekenen) van de CA-overeenkomst is dat er geen echte gevolgen zijn voor de aanhoudende Israëlische schendingen van het internationaal recht. Bovendien zal de ondertekening van de overeenkomst niet bijdragen tot het bereiken van vrede in het Midden-Oosten. Het Parlement heeft, sinds de Gaza oorlog in 2008, het Israëlische beleid ten aanzien van de bezette gebieden altijd veroordeelt en was hierdoor terughoudend om de handelsrelaties met Israël verder te ontwikkelen. Deze oppositie is nu verzwakt.

De handelsovereenkomst tussen de EU en Israël is boven de naleving van de mensenrechten in de regio geplaatst. Net nu de EU de Nobelprijs voor de Vrede ontving. Israël is de grootste handelspartner van de EU aan de Middellandse Zee en een overgrote meerderheid van de leden van het EP stemde toe om deze handelsbetrekkingen verder te verdiepen. Een verandering in de overtuiging van het EP, aangezien zij hiervoor terughoudend was om handelsbetrekkingen te vergroten in het licht van de Israëlische schendingen van het internationaal recht. Een belangrijke (en zorgwekkende?) ontwikkeling.

Mossels, frieten….en ovale ballen.

dbasic — Fri, 26 Oct 2012 14:44:00 +0200

Door Marco Ricorda
Vertaalt door Marnix de Witte

Het Belgische rugby heeft zich op 20 oktober op nieuwe grond begeven toen de London Caracens het in een wedstrijd voor de Heineken Cup in het Koning Boudewijnstadion opnam tegen Racing Metro Paris. De wedstrijd (die door de Londense ploeg met 30-13 gewonnen werd) was bedoeld om de interesse in de sport te verspreiden en om de Belgische status als opkomend rugbyland te bevestigen. Hoewel België inmiddels het tiende gastland voor een wedstrijd uit de Heineken Cup is, is dit is de eerste echte excursie van de cup. Hiervoor waren de wedstrijden buiten de zeven participerende landen namelijk aanzienlijk korte, grensoverschrijdende uitstapjes van naburige Franse teams.

Voorafgaande aan de wedstrijd vertelde de voorzitter van de Saracens, Edward Griffiths, dat “de Belgen altijd gezegd hebben dat ze het beste publiek voor een wedstrijd tussen een Engelse en een Franse ploeg zou zijn. De Franstaligen zouden waarschijnlijk het Franse team ondersteunen, terwijl de rest het team dat tegen de Franse ploeg speelt zou steunen”. Maar het merendeel van de toeschouwers, meegesleept door de klappen van de levendige fanfare, waren locals, voornamelijk afkomstig uit de rugby gemeenschap.

De Brusselse burgemeester Freddy Thielemans is een grote rugby fan en oud-speler. In The Guardian legt hij uit dat “een gedeelte van de overeenkomst inhoudt dat twintig procent van de opbrengst geïnvesteerd zal worden in Belgisch rugby. Het moest een evenement zijn die een erfenis in het land achterlaat”. Na het wedstrijd voegt de voorzitter van de federatie, Jan Coupe, hieraan toe dat “rugby geëvalueerd is van amateur naar semiprofessioneel niveau, waardoor het op een keerpunt staat”.

Groeiende belangstelling staat gelijk aan groeiende prestaties

In België is de Rugby Union historisch gezien niet populair geweest. De recente internationale successen heeft de sport echter zien evalueren, van enkele duizenden spelers tot 28.000 tijdens de laatste tien jaar. België staat momenteel op de 23ste plaats op de IRB’s rankings en is hierdoor het hoogst geplaatste land dat nooit aan een Wereldkampioenschap heeft deelgenomen. Tegenwoordig zijn meer dan de helft van de geregistreerde spelers tieners of zelfs pre-tieners.

Expats in de scrum

Enkele van de vele Brusselse rugbyploegen hebben traditioneel gezien meer internationale oriëntatie. James Parker, de voorzitter van de Brussels Barbarians (waar Freddy Thielemans speelde), legt uit dat sommige lokale ploegen buitenlandse spelers hebben terwijl hun tradities op de Belgische cultuur gebaseerd zijn. “Er bestaat geen twijfel over dat de culturele diversiteit van onze ploeg de communicatie erg interessant maakt”. Parker voegt hieraan toe dat “het gemakkelijk is te zien waarom de onderhandelingen tussen de lidstaten van de EU enorm uitdagend moet zijn”.

Opkomende noodsituaties

dbasic — Fri, 26 Oct 2012 14:36:00 +0200

Door Aris Kokkinos
Vertaalt door Marnix de Witte

Welk antwoord moet men bieden op de impact van humanitaire rampen, milieurampen en terroristische activiteiten? Op 22 en 23 oktober was de EU Governance of Global Emergencies conferentie gericht op deze vraag, met antwoorden vanuit Europe, en van elders.

De conferentie, georganiseerd door de Universiteiten van Gent (Inge Govaere) en Pisa (Sara Poli), bracht bestuurlijke en academische opinies samen en werd geopend door Commissaris Kristina Georgieva. In de eenentwintigste eeuw wordt de Europese Unie, net als de rest van de wereld, geconfronteerd met een reeks nieuwe uitdagingen. De klimaatopwarming op wereldwijde schaal, bevolkingsdruk op verschillende continenten en veiligheidsdreigingen; allemaal delen zij de ruwheid van noodgevallen. Met grote ervaring van dialoog, erkend door de Nobelprijs voor de Vrede, heeft de EU haar bestuur versterkt middels het Verdrag van Lissabon (Artikelen 214, 215 en 222 van de TFEU). De Europese dienst voor extern optreden, de embryonale Europese diplomatische dienst, bevestigd dit. Gezien de vele verhelderende adviezen is het dan ook interessant om het externe perspectief van deze deskundigheid te ontdekken.

Een multipolaire waardering

Vier niet-Europese sprekers waren uitgenodigd om hun mening te delen. David Trissell, Attache to the US mission to the EU, vergeleek de Amerikaanse en Europese werkwijze. De VS heeft het imago van verenigd land, maar de vijftig Staten hebben verschillende wetten, die op federaal niveau geharmoniseerd worden om op noodsituaties te reageren. In Europa bestaan er soortgelijke structuren met een pluspunt op het lokale niveau: de wederzijdse hulp. In beide gevallenis is, zeker gezien de veelheid van de situaties, veerkracht vereist om goed met een crisis om te gaan. De Zuid-Afrikaanse ambassadeur Brandeo Ajay Kumar, vertegenwoordiger van de Afrikaanse Unie naar de EU, gaf aan dat de EU heeft gediend als model voor de AU, die in 2002 is opgericht. Desalniettemin, in de terugkerende tragedies die Afrika plagen wordt de Europese houding soms nog als neokoloniaal gezien. Een dialoog tussen beide continenten is daarom essentieel. Deze officiële lezingen werden aangevuld door twee academische visies. Volgens de Russische professor Mark Entin (MGIMO Institute, Moscow), wordt Rusland- dat zich uitstrekt over twee continenten en aan de EU grenst- geconfronteerd met veel instabiliteit. Aangezien verschillende bedreigingen tezamen moeten worden aangepakt, wordt er verwacht dat de EU en Rusland dichter tot elkaar zullen komen binnen de context van de WTO. Tot slot duidde Professor Jing Men (College of Europe, Brugge) dat China door de groeiend macht ook een vergrote verantwoordelijkheid kent. Het is immers in Azië dat het grootste aantal natuurrampen voorkomt. Dus voor een keer, keert China zich tot Europe; een EU-China project inzake ramp-risicobeheer werd in oktober gelanceerd.

Humanitaire supermacht

Sara Polli besloot het colloquium door de toegevoegde waarde van de EU met betrekking tot de internationale organisaties te benadrukken. Zelfs wanneer, binnen de VN, een Europese statement wordt uitgedrukt “in naam van de EU en haar lidstaten”, ziet Europa zich vermogen om noodsituaties te leiden die door iedereen erkent zijn. Het is een onmiskenbare troef, waar ze van moet profiteren.

De sociale kwestie op het voorplan?

dbasic — Tue, 23 Oct 2012 13:28:00 +0200

Door Jeanne Heuré (live from the EU Council Summit)
Vertaalt door Charlotte Van Calster

Dat de geïsoleerde bezuinigingsmaatregelen van de Europese Unie om de Europese crisis tegen te gaan niet voldoende zijn, werd eerder al vastgesteld. De gevolgen hiervan op sociaal vlak zijn ondertussen ook al zichtbaar binnen sommige bevolkingsgroepen. Hoe kunnen we het sociale aspect weer laten meetellen in een pure economie?

Weg met de harde bezuinigingsmaatregelen?

Orthodoxe economische maatregelen missen hun doel. Dat hebben de president van de Republiek Cyprus, Demetris Christofias, en de voorzitter van het Europees Verbond van Vakverenigingen, Fernandez Toxo, meer dan eens benadrukt tijdens de Europese Sociale Top. Vooral op het vlak van werkgelegenheid is er niet veel verbeterd, blijkt uit de cijfers van 2012. Ook al werd soberheid voorheen als enige uitweg voorgesteld voor landen met zware schulden en als preventiemaatregel voor landen met een gezondere economie, toch lijkt het erop dat haar efficiëntie nu algemeen wordt betwist.

De (her)intrede van de sociale kwestie

Volgens Van Rompuy, is het de sociale dialoog die ‘een cruciale rol speelt’ in de 3 bedrijven van het crisisschouwspel. Het gaat er niet alleen meer om de bankencrisis, de reële economische crisis en de schuldencrisis vanuit een theorie van pure economie proberen op te lossen. We moeten ook met hun sociale gevolgen rekening houden. Er zijn inderdaad veel inspanningen geleverd om de economische situatie van de Europese Unie en haar lidstaten te verbeteren: de overheidskosten zijn over het algemeen gedaald, de export is gegroeid, er werden nieuwe projecten gelanceerd (waaronder het Europees Stabiliteitsmechanisme). Toch blijft het aantal werklozen in de EU stijgen. Nog volgens de Voorzitter van de Europese Raad zijn er momenteel niet minder dan 25 miljoen werklozen. Vooral de jongere generaties worden hier getroffen. José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, heeft het niet alleen over de werkgelegenheid herstellen, maar ook over jonge Europeanen terug “hoop en een toekomst” bieden. Het is tijd om terug rekening te houden met het sociale aspect in onze strijd tegen de crisis.

Verschillende mogelijke oplossingen

De sociale dialoog openen houdt in te erkennen dat het einde van de crisis afhangt van een harmonieuze mix van variabelen zoals fiscale consolidatie, structurele hervormingen, het doorsturen van relevante investeringen, maar ook het promoten van een sociaal Europees pact. Het komt er dus op neer niet enkel met nieuwe oplossingen voor de dag te blijven komen, maar ook van de oplossingen die al bestaan op elkaar te laten inspelen. Daarom heeft de Europese Raad vrijdagmiddag een beoordeling gegeven over de vooruitgang die geboekt is inzake het Europese anticrisisbeleid. “Tot nu toe hebben we meer inspanningen geleverd op het vlak van begroting dan op het vlak van groei,” legt Barroso uit. De staatshoofden en regeringsleiders moeten ons een overzicht geven van wat er tot nu toe gedaan is en van hoe hun aanvalstrategie eruit ziet om het hoofd te bieden aan de crisis. Daarnaast moeten ze afwegen of hun beleid de toekomst van Europa kan verzekeren. Zullen ze het eens zijn over de mate waarin het ‘sociale aspect’ naar voren zal komen in het Europese crisisbeleid? Wat hun bevindingen ook zijn, de boodschap van de Sociale Top was duidelijk: er is veel vooruitgang geboekt, maar er zijn nog steeds meer inspanningen nodig. Kortom, geen enkele officiële aankondiging spreekt tegen dat de ‘sociale kwestie’ voortaan als protagonist zal optreden in het toneelstuk over de crisis, als ‘redder’ van de crisis. Eén ding is zeker: de basis voor een “sociaal partnerschap” ter versterking van de economische maatregelen is alvast gelegd.

(Photo credit - European Council)

De Europese top: hoe vanzelfsprekend is de interne kapitaalmarkt nog?

Marnix — Fri, 19 Oct 2012 16:42:00 +0200

Door Marnix de Witte - photo door Milena Bisic (live from EU Council Summit)

Twee dagen lang waren de straten rondom de Wetstraat in Brussel afgesloten, met ellenlange files en gefrustreerde Brusselse autobestuurders als gevolg. Op 18 en 19 oktober kwamen de regeringsleiders van de Europese Unie-lidstaten namelijk bijeen voor de meest recente Europese top. De EU, de trotse winnaar van de meest recente Nobelprijs voor de vrede, is in volle crisis en zal moeten beslissen welke richting het uitgaat.

De EU is de meest recente winnaar van de Nobelprijs voor de vrede. Verdient op basis van de voor ons zo vanzelfsprekende vrede die het directe gevolg is van de unificatie van Europa.Vrede is voor de jonge generatie Europeanen een garantie, al kan deze vrede natuurlijk afgeschreven worden als bijproduct van de economische integratie. De timing van de nobelprijs is tamelijk curieus te noemen en heeft vanuit diverse hoeken kritiek gekregen. De Eurozone staat op springen en de spanning tussen de EU-lidstaten is enorm. Dezelfde interne markt die ons zekerheid en vrede heeft bezorgd, lijkt nu een nieuw oorlogspad gecreëerd te hebben. De meest recente reünie van de Europese regeringsleiders stond dan ook voornamelijk in het teken van deze economische crisis.

De eerste dag van de top, donderdag 18 oktober, werd het technisch uiterst complexe plan van de Europese bankentoezicht besproken (dat binnen het idee van de Economische en Monetaire Unie valt). Een belangrijk dossier dat pas diep in de nacht- rond 3.15 uur- werd afgerond middels verschillende persconferenties die journalisten tot vroeg in de morgen liet doorwerken.

De Eurozone landen Nederland, Finland en Duitsland, die duidelijk geen haast hebben met zo’n Europees gereguleerde bankensupervisie, wilden uiteindelijk wel instemmen met de plannen voor de herkapitalisering van banken binnen het noodfonds van de Europese Stabiliteitsmechanisme. Echter niet per direct, maar enkel voor banken met toekomstige problemen. Het plan om een bankensupervisie in te stellen zou door deze drie lidstaten dan ook vertraagt worden indien deze eis niet werd ingewilligd. Andere lidstaten, met Frankrijk als voornaamste kracht, wilde het bankentoezicht daarentegen al vanaf Januari invoeren.

Als compromis wordt het bankentoezicht in verschillende fases ingevoerd, terwijl er wél werd besloten dat alle 6000 banken onder Europees toezicht zullen vallen, zoals François Hollande’s dat wilde zien. De belangrijkste conclusie van de Europese top was dan ook: effectieve Europese bankentoezicht als eerste stap, terwijl volgende stap(pen) tijdens de toekomstige bijeenkomsten van de Europese regeringsleiders zullen worden besproken.

Op vrijdag 19 oktober was het voor de regeringsleiders een vroege ochtend. Over het algemeen was de opluchting voelbaar, er was tijdens de nachtelijke debatten immers vooruitgang geboekt. Voor de tweede dag van de Europese top stonden echter nog een aantal andere agendapunten op het programma. Geen onbelangrijke zaken, gezien de situatie in bepaalde conflictgebieden in de wereld.

Allereerst werd er van gedachten gewisseld over de relatie met de strategische partners van de EU, met name China. Daarna volgden korte beschouwingen en de aanneming van resoluties over de situatie in Iran (De benadrukking van de Raad dat hij zich steeds ernstiger zorgen maakt over het nucleaire programma van Iran), Mali (de Raad steunt Mali met oog op het herstel van de rechtstaat en van een volledig soevereine democratische regering met gezag. In de tussentijd wordt de humanitaire respons opgevoerd en wordt een militaire missie overwogen) en Syrië (de onderschrijving van de aangenomen conclusies van de Raad op 15 Oktober, die beperkende maatregelen tegen het Syrische bewind en zijn medestanders oplegt). Geen onbelangrijke zaken, zeker gezien de situatie in deze landen.

Op de Europese top bleken deze zaken van secundair belang. Zo ging de persbriefing van de Britse premier David Cameron nagenoeg volledig over de economische zaken, terwijl Groot-Brittannië niet eens lid van de Eurozone is. Dit onderwerp van gesprek was geen uitzondering in vergelijking met de persbriefing van andere Europese leiders. De economische crisis binnen de Unie heeft duidelijk de hoogste prioriteit, nu en in de komende maanden. Interne zaken boven de externe.

De Nobelprijs voor de vrede is een mooi en belangrijk signaal. Symbolisch op het moment dat de EU in diepe crisis verkeert. Afgaande de debatten op de Europese top blijkt echter dat enkel de economische staat van de Unie het enige agendapunt is dat écht op het programma staat. Het roept een belangrijke overweging op, zeker in het licht van de recent ontvangen Nobelprijs. Mogelijk heeft de Unie de vrede altijd gezien als een positief gevolg van de interne markt, niet als een doel op zich. Nu de spanningen tussen de lidstaten enorm hoog zijn, is de interne markt zelfs niet meer vanzelfsprekend. Sterker nog, tijdens de Europese top bleken groepen lidstaten die het onderling oneens zijn zich genoodzaakt een compromis te sluiten. Baanbrekende doorbraken volgden er tijdens de Europese top echter niet; daarvoor verschilden de uiteenlopende belangen van de lidstaten duidelijk te veel. De komende twee Europese raden, beiden gepland vóór de kerst, zullen ongetwijfeld meer duidelijkheid geven over de richting die de EU zal uitgaan.

Europese top van oktober: stilte tussen twee stormen?

Pierre-Yves Leveaux — Thu, 18 Oct 2012 18:00:00 +0200

Door Léna Simon, Vertaald door Arne Robbe

Op de Europese Raad van donderdag en vrijdag 18 en 19 oktober, hebben de staatshoofden en regeringsleiders besloten voornamelijk over economische vragen te spreken.

Tijdens deze vergadering, zal een eerste stap de tripartiete sociale top zijn. Deze top is een forum voor discussie tussen vertegenwoordigers van werkgevers (BusinessEurope), vertegenwoordigers van de werknemers (de Europese Verbond van Vakverenigingen), die van de Europese instellingen (Herman Van Rompuy, Jose Manuel Barroso en de commissaris voor werkgelegenheid, zakelijke en Sociale Inclusie, László Andor) en de vertegenwoordigers van de trojka (de Cypriotische, Ierse en Litouwse staatshoofden en regeringsleiders en hun ministers van Werkgelegenheid). Dit keer is het doel het bespreken van maatregelen die moeten genomen worden om de groei, werkgelegenheid en sociale samenhang te stimuleren in de context van crisis.

Deze top zal worden gevolgd door een tweede stap: werksessies van onze Europese leiders. De volgende onderwerpen zullen worden besproken tijdens deze Europese Raad:

De Economische en Monetaire Unie (inbegrepen de bank-unie en het mechanisme van de Europese interne toezicht op de banken);

De vooruitgangen die zijn behaald bij de uitvoering van het Pact voor groei en werkgelegenheid die door de vorige Europese Raad besloten werd;

De diverse strategische partnerships die de Europese Unie ontwikkelt met aantal van haar belangrijkste partners (waaronder China, waarvan de top op 20 september werd gehouden);

En, zonder twijfel zullen het buitenlands beleid, zoals de Syrische kwestie, de situatie in Mali of het Iraanse nucleaire probleem aan de orde zijn.

In tegenstelling tot de vorige edities waar de druk op de schouders van de Europese leiders groot was is hier het voortbestaan van de Unie niet in het geding. Hier gaat het dus om een top onder anderen op de weg naar financieel, economisch en sociaal herstel van Europa. Een soort evaluatie van de werkzaamheden die in juni zijn gestart en waarover een besluit in december genomen moet worden. Zonder grote kwesties, kunnen we ons niet beschermen van een verrassing die zou kunnen ontstaan.

Cafebabel.com Brussel team, bestaande uit acht journalisten van vijf verschillende nationaliteiten, staat voor u klaar om u te informeren over de voortgang van deze besprekingen en om u de laatste informatie en scoops te geven! Dus volg ons op twitter en facebook om als eerste op de hoogte te zijn!

(Photo credit: European Council)

Als de bal rolt herleeft het Belgische gevoel

Marnix — Wed, 17 Oct 2012 15:29:00 +0200

Door Marnix de Witte

België leeft: de afgelopen weken heeft de nationale voetbalploeg iedereen overtuigd van hun klasse en het festijn in Brazilië (het land organiseert het wereldkampioenschap voetbal van 2014) komt steeds dichterbij. Eindelijk. Eindelijk kan de Belg weer trots wezen. Het land identificeert zich meer dan ooit met de nationale voetbalploeg.

Deze week waren de Brusselse pleinen en cafés gevuld met in kilt gehulde, bijzonder vriendelijke Schotten. Een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap voetbal van 2014 in Brazilië. België won dinsdagavond gemakkelijk met 2-0. Het resultaat van de wedstrijd leek het gemoed van de Schotse fan echter niet te deren, trots en vol overgave galmden liederen de nacht lang door de Brusselse straten rondom de Grand Place. De Belgische voetbalfan kan tegelijkertijd geen genoeg krijgen van de stand: na vier wedstrijden trots bovenaan zonder nederlaag.

België heeft eindelijk de voetbalploeg waar het al zo lang naar verlangt. De selectiespelers eisen wekelijks hoofdrollen op, met name in de Engelse Premier League. Inmiddels befaamde spelers als Kompany, Hazard, Vermaelen en Fellaini schitteren bij de grootste clubs en jonge Belgische goden kloppen aan de deur. De internationale topclubs weten de Belgische talenten te vinden. Champions League winnaar Chelsea heeft ondertussen zeven Belgen onder contract, de ploeg van de Russische magnaat Abramovich lijkt verslaafd. België heeft een gouden generatie voetballers en de wereld is aandachtig toeschouwer.

Het hernieuwde enthousiasme voor de nationale voetbalploeg is enorm voelbaar doorheen het land, op straat en in de (sociale) media. Het succesvolste voorbeeld is een groots opgezet media-initiatief, genaamd de Duiveluitdagingen. Het middel is simpel: elke wedstrijd worden de fans uitgedaagd middels een opdracht (“kleur het stadion rood”, “verzamel 500.000 decibel aan geluid”). De beloning voor het succesvol volbrengen ervan neemt vorm in een tegenprestatie (spelers worden rood geverfd of spelen sumo-voetbal). Het doel is om een directe en expliciete band tussen de fans en de ploeg smeden. Met succes, Vlaamse en Waalse sentimenten kennen geen plaats in het stadion die vol roodgekleurde fans met Belgische- geen regionale- vlag in de hand.

Een van de weinige zaken die momenteel elke Belg herenigt, welke taal deze dan ook spreekt of welke ideologie deze ook naleeft. En de taal is een interessante observatie tijdens de matchen. De Brabançonne, het nationale volkslied, kent versies in drie verschillende talen, al lijken weinig spelers de tekst te kennen. De fans waarschijnlijk nog minder, maar het mee neuriën van het volkslied heeft de tekst inmiddels vervangen te hebben. Geen taal voor nodig. De aanmoedigingen die van de tribunes galmen zijn vaak zelfs Engelstalig, het moet zelfs de niet-Belgische Brusselaar opvallen tijdens een bezoek in het stadion. En het steekt aan, zo’n internationaal nationale voetbalploeg.

De fans kennen alle liedjes, meertalig. Fans houden van elke speler, de linguïstische achtergrond is niet van belang. De meesten spelers zijn tweetalig en de groep is sinds jaren eindelijk niet meer versplinterd in een Vlaams en Waals kamp. Met coach Marc Wilmots aan het roer heeft de ploeg opeens karakter gekregen. Sportief lijkt België dan ook meer herenigd dan ooit tevoren. Het land is trots op haar spelers en kan niet wachten op de terugkeer, na 12 jaar, op een wereldkampioenschap voetbal.

Tegelijkertijd kan de binnen- en buitenlandse media geen genoeg krijgen van de communautaire problemen in ons land en de opruiende retoriek van enkele nationalistische politici. Als Belg is het vaak lastig uit te leggen aan buitenstaanders dat we gewoon vreedzaam samenleven. Sterker nog, de trots om Belg te zijn is bij velen meer dan aanwezig. Tijdens wedstrijden van de Rode Duivels komt dit gevoel weer volop tevoorschijn. Een fijn gevoel. België leeft weer.

When Europe meets den Brusseleir Deel 2: Ontmoet Geert en Judith van Istendael! Passa Porta / donderdag 4 oktober

Pierre-Yves Leveaux — Thu, 27 Sep 2012 14:38:00 +0200

"When Europe meets den Brusseleir"

Cafébabel Brussel nodigt je uit voor de tweede activiteit in de reeks ontmoetingen met Europese expats, Nederlandstalige en anderstalige Brusselaars.

Na de rondleiding met historicus Roel Jacobs in de buurt rond de Vlaamsesteenweg, organiseren we op 4 oktober een literaire ontmoeting in het internationale literatuurhuis PassaPorta.

Je krijgt de kans om de auteur Geert van Istendael en striptekenares en illustratrice Judith van Istendael te ontmoeten en vragen te stellen. Samen met het publiek delen de van Istendaels hun ervaringen als Nederlandstalig auteur in een multiculturele stad.

De babbel vindt plaats in het Frans, het Engels en het Nederlands, afhankelijk van de vragen die uit het publiek komen.

Donderdag 4 oktober 2012 om 20 u
Passa Porta
Antoine Dansaertstraat 46
1000 Brussel

Schrijf nu in!!

Email
First Name
Name
Are you a Cafe Babel member? Yes No

Deze activiteit wordt georganiseerd in samenwerking met het Huis van het Nederlands Brussel via het project Patati Patata Brussel.

Nederlands, Frans, Engels of Swahili oefenen in Brussel? Patati Patata Brussel zet Nederlandstalige en anderstalige Brusselaars aan het babbelen. Patati Patata telt meer dan 1000 leden die op zoek zijn naar mensen met dezelfde interesses, maar met een andere moedertaal. Spreek af met een Patati om te netwerken en tegelijk jullie talen te oefenen op café, op een terrasje, tijdens het sporten of in het theater. Of neem deel aan onze maandelijkse Patati-activiteit. Surf naar www.patati.be en check ook de facebookpagina. Patati Patata Brussel is een initiatief van het Huis van het Nederlands Brussel.